Background Image
Previous Page  11 / 16 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 11 / 16 Next Page
Page Background

11

EINE KLEINE

GESCHICHTE

von den Platten

SCHLITZOHR

Im Frohjohr hebbe ik bi us in Dieke een

paar groode Karpens sehn. De Fische

stünnen dicht ünner de Bovensied un

dat seech ut as wenn see sick sünnen

wullen. De Sünn har sick in de letzten

Tied aver uk ördentlik anstrengt un

dat Water anwarmt. Vör Karpen,

versteiht sik. Glieks achter de Fische

wüss ik eene woll tein Meter lange

Sandbank ünner Water, de nu noch

nich bewussen wör.

Mörgen wör Saterdag un mi stünn de

Sinn na een schönen Karpen ut mien

Backovend, up den Disk. Klock fieve

bünn ik hoch. Dat Angelgeschirr wör

flink inpackt. Eene Schiebe Wittbrod

un een paar Kartuffels von gistern in

den Büdel steken un af güng dat ant

Water.

Dor hebb ik mi ansleeken as een India-

ner, ganz sutsche dat Schilf utnanner

drückt un – keen Fisch wör too sehn.

Dat maakt nix , hebbe ik mi seggt,

ik weet ja eere Stej. Karpen gaaht

jümmer de sülben Weege af un sökt

wat toon freten. Eene Angel hebbe

ik mit mit Kartuffel vör de Sandbank

smeeten un de annere mit een Stück

Wittbrodrinde een beten füdder hen.

Nu mösst ik toiven. De Sünn kwamm

hoch un ik bünn en beten innickt.

Up eenmal kriete de Bremse von eene Angel-

rulle un ik könn so jüst noch den Rutengriff

griepen, bevör see ganz dör dat Schlip in

Dieke verschwinnen könn. Dat mut ja woll

een ganz Groden wesen. Du leeve Tied het

dee Kraft. De geiht woll löter gornich in mien

Backovend. De ganze Tied mösst ik nu uk

noch versööken de annere Angel an de Siete

to bringen dormit dat de Snööre sik nich ver-

tüdeln können un ik mien Fisch verlees.

Bi düsse akrobatischen Övens har ik gornich

spitzkregen dat de Fisch achter deSandbank

swemmt wör. Egal, ik hebbe alls stabil. Dee

Rute, de Schnoor un uk de Haken bruken vör

keen Fisch bange wesen. Ik nööhm sinnig

Fühlung up, stemme miene Fööte gegen dat

Schilf un trecke de Schnoor stramm. De Rute

möök een grooden Bogen un mit eenmal

flög dat Grundbleei mit samts den Haken an

mi vörbi un rusche enerwegens achter mi int

Schilp un Reit. De Haken wör utschlitzt.

De Rute wör wedder even, de Schnoor hüng

lose twüschen de Ringe un de Fisch wör weg.

Ik hebbe den Drill woll to stark angahn. Ik

rolle jüst ganz sinnig de Schnoor up miene

Rolle, dor torre de Schnoor wedder stramm

un een neeien Drill güng los. Ik weet, wat

nu passert is swor to glöven. Manch eene

meene dat wör Anglerlatein un manch eene

glövt, de Geschicht könn blot een Märchen

wesen un het mi dat uk seggt. Har ik uk so

dacht, wenn ik dat nich sülmst belevt har.

Ut den Schilp un Reit kööm een Haas, de so

flink he könn utkneep. In sein rechtet Ohr

seet mien Haken un dat Deer hoppele so gau

he könn, över de Wischen. Dorbi sloog he

jümmer Haken. Ik möchte gornich ingriepen.

Brukte ik uk nich. De Schnoor har sick woll

irgendwo ümmetoo wickelt. Dat geev een

Ruck un dat Langohr jachtere up de anner

Siet ünner den Tuun dörch. De Haken wör

wedder utschlitzt. Dat wör mi uk ganz recht

so, ik kann doch een Haas nich drillen.

Wenn een Angler so wat passert, de kann

sükke Geschichte nich vör sick beholen. Un

klar wör uk dat mi dat keen Minsch glöven

könn. Alle hebbt mi wat utlacht. Eener säh,

he har dat nich vör möglich hoolen, dat ik so

legen könn. Aver alle wörn sik enig, ik bünn

den Legenbaron Münchhusens Nafolger.

Dat mach woll dree Monate löter wesen

sien, dor fröög mi een Jagdfründ, ob ik mien

Angelhasen all mal wedder sehn har.

„Nein“ see ik un meene, he woll mi wedder

hochnehmen. „Ja“ see he, „dor loppt een

Meister Lampe bi us rümme, de het bi us blot

Schlitzohr. Sien rechtet Ohr is woll Tein Zen-

timeter lang upschlitzt. Dat Schlitzohr kann

woll dien Angelopfer sien.“ Ik säh: „ Segg dat

alle Lüüd: De Haas steiht so lange ünner mien

Schutz, bet dat se em alle sehn hebbt! Ik well

nich länger jos Münchhusen wesen.“

Hans-Joachim Kurrelvink